Həyat elə bir dövrə girir ki, bəzən sadəcə “boşalmağa” ehtiyacın olur. Mənim üçün o dövr ötən ay idi. İşdə layihələr bir-birini qovalayırdı, müştərilər axşam saat onda belə zəng edirdi, evdə də təmir işləri başlamışdı. Hər tərəf toz, hər tərəf səs-küy. Özümə ayırdığım vaxt sıfıra enmişdi. Bir axşam arvad uşaqları qohumların yanına apardı. Mən evdə tək qaldım. İlk dəfədir ki, həftələr sonra evdə sükut var idi.

Oturdum divanda. Televizoru açmadım. Telefonu əlimə aldım, sosial şəbəkələrdə gəzirdim. Heç nə maraqlı deyildi. Dostlar şəkil paylaşır, kimlərsə restoranlarda, kimlərəsə tətilə getmiş. Mən isə evdə, təmirin tozu içində, yorğun və boş bir halda. Bir ara bir dostumun paylaşımına rast gəldim. O, hansısa oyunda qazandığı bir məbləğin şəklini qoymuşdu. Zarafatla altına yazmışdım: “Yəqin ki, mənim də vaxtım çatıb”. O da mənə yazdı: “Ay qardaş, nə gözləyirsən? Axşamdır təkdinsən, gir bir az əylən”.

Düşündüm, niyə də olmasın? Ömrümdə heç vaxt qumarbaz olmamışam. Amma maraq həmişə olub. Soruşdum dostumdan, haradan başlayım. O, qısa bir link göndərdi. Dedim, yaxşı, baxarıq. Linki açdım. Səhifə yükləndi. Hər şey aydın idi. Başladım qeydiyyatdan keçməyə. Proses sadə idi, heç bir əlavə sənəd tələb olunmadı. Bir neçə dəqiqəyə tamamladım. Amma burda bir məqam var – mən Azərbaycandan kənarda yaşayan dostumun vasitəsi ilə mostbet uz kirish etdim. Yəni, sistem mənə tanış idi, amma ilk dəfə idi ki, özüm aktiv istifadə edirdim.

İlk depoziti qoydum. 30 manat. Düşündüm ki, bu, bir restoranda yeməyin puludu. Əgər getsə, getsin. Əyləncə üçün nə lazımdır? Əvvəlcə oyunlara baxdım. Çox seçim vardı. Amma məni daha çox klassik slotlar cəlb etdi. Sadə, əsaslı, çox böyük effektləri olmayan. Bir oyun seçdim, kiçik mərclərlə başladım. Oynadıqca başım boşalırdı. İşin stresi, təmirin tozu, hamısı sanki ekrandakı rənglərlə birlikdə yox olurdu.

Bir saat keçdi. Balansım yuxarı-aşağı gedirdi. Əvvəlcə 45 manata qalxdı, sonra 20-yə düşdü. Mən sadəcə prosesdən həzz alırdım. Uduzanda da üzülmürdüm, çünki bu pulu itirməyə hazır idim. Qazananda isə bir az sevinirdim. Amma heç vaxt böyük bir qazanc gözləmirdim. Sadəcə vaxt keçirdim.

Təxminən bir yarım saat sonra bir oyunda mərci artırdım. 1 manat 50 qəpik. Düşündüm, “bəsdir bu kiçik-kiçik oynamaq, bir dəfə də olsun həyəcanı hiss edim”. Və o an ekranda bir animasiya başladı. Barabanlar fırlandı, dayandı. Bir neçə saniyə heç nə baş vermədi. Sonra ekran qızıl rəngə boyandı. Ortada bir yazı çıxdı: “Böyük qələbə!”. Mən hələ nə baş verdiyini anlamamışdım ki, balansdakı rəqəm dəyişdi. 30 manat yox, 670 manat.

Oturduğum yerdə donub qaldım. Ürəyim o qədər sürətlə döyünürdü ki, nəfəs almaqda çətinlik çəkirdim. Əvvəlcə güldüm. Sonra ekrana baxdım, yenə baxdım. Rəqəm hələ də orada idi. Tez dostuma yazdım: “Qardaş, bu doğrudan da mənim pulumdu?”. O da cavab yazdı: “Çıxart görək, bir daha soruşma”.

Dərhal çıxarışa keçdim. Bütün məbləği birdən çıxartmaq istədim. Sistem işlədi. Bir neçə dəqiqə gözləməli oldum. O gözləmə ən uzun anlar idi. Nəhayət, bank tətbiqindən bildiriş gəldi: “Hesaba 670 AZN daxil olub”. Mən evdə tək idim, amma elə bir sevindim ki, sanki bütün qonşular eşitdi.

Həmin axşam daha oynamadım. Pulun tamamilə hesaba keçdiyini gördükdən sonra telefonu bir kənara qoydum. Oturdum, düşündüm. 30 manatla başlamışdım, 670 manatla bitirmişdim. Bu, mənim üçün təkcə pul deyildi. Bu, həftələrdir davam edən stressdən sonra taleyin mənə verdiyi bir “nəfəs” idi.

Ertəsi gün həmin pulun bir hissəsi ilə arvada gözəl bir çanta aldım. Uşaqlara da oyuncaqlar. Qalanını da kənara qoydum. Dedim, bu, “ehtiyat fondu”dur.

Həmin gündən sonra hərdən, stressli anlarımda, yenə həmin platformaya girirəm. Amma indi öz qaydam var: heç vaxt itirməyə hazır olmadığım pulu qoymuram. Və hər dəfə də mostbet uz kirish edəndə o axşamı xatırlayıram. Necə tək, yorğun və əsəbi bir adam, sadəcə bir az boşalmaq üçün girib, nəticədə ailəsinə sevinc yaşatdı.

Mən hələ də oyunbaz deyiləm. Sadəcə bir dəfə bəxtim güldü. Amma ən vacibi odur ki, mən o bəxtin mənə nə verdiyini bildim. Və vaxtında dayana bildim. Bəzən həyatda ən yaxşı qələbə, nə vaxt dayanacağını bilməkdir. Mən də o gecə bunu öyrəndim.